Στ. Μερμίγκης: «Πριν ρίξουμε το ανάθεμα στο νοσοκομείο μας ας σκεφτούμε το έργο των υγειονομικών»

Η ανάρτηση – παρέμβαση του φαρμακοποιού του Νοσοκομείου Αγρινίου και δημοτικού συμβούλου, Στέλιου Μερμίγκη:

Μετά το χθεσινό μπαράζ των αρνητικών δημοσιευμάτων για το Νοσοκομείο μας και την επικοινωνιακή διαχείριση κάποιων , κάθομαι και κάνω ορισμένες σκέψεις και προσπαθώ να δώσω απαντήσεις σε κάποια ερωτήματα που με βασανίζουν.

Πώς να νιώθει άραγε ο πνευμονολόγος μας Νίκος Παππάς που νοσηλεύτηκε για πάνω από ένα μήνα στη ΜΕΘ του πανεπιστημιακού της Πάτρας από τη νόσο covid 19 και παρότι είδε το χάρο με τα μάτια του μόλις έγιανε αντί να κάτσει σπίτι του ή έστω στα μετόπισθεν ρίχτηκε αμέσως στη μάχη της νόσου προβάλλοντας ένα θετικό υπόδειγμα επαγγελματία υγείας αλλά κυρίως ανθρώπου;

Πώς να νιώθει ο συμβασιούχος παθολόγος μας Πάνος Ζώτος που παράτησε το ιατρείο του και έπεσε από τη πρώτη στιγμή στη μάχη αυτή προκειμένου να οργανώσει με το καλύτερο δυνατό τρόπο την κλινική covid και παρότι η σύμβαση του έχει λήξει εδώ και μέρες και τον έχουν απλήρωτο ακόμη, είναι εδώ δίνοντας το παρόν κάθε μέρα;

Πώς να νιώθουν οι υπόλοιποι παθολόγοι μας που τρέχουν καθημερινά ανάμεσα σε δυο κλινικές και στα επείγοντα;

Πώς να νιώθουν οι φυσικοθεραπευτές μας και οι ακτινολόγοι τεχνολόγοι μας που έμπαιναν κάθε μέρα στη κλινική αυτή προσφέροντας τις υπηρεσίες τους αγόγγυστα;

Πώς να νιώθουν οι στυλοβάτες της κλινικής αυτής, τα γλυκά αυτά πλάσματα οι επικουρικοί νοσηλευτές μας, που παρότι δουλεύουν με σύμβαση διετή και σε λίγους μήνες θα πεταχτούν σαν τη τρίχα από το ζυμάρι έξω από το σύστημα Υγείας δίνουν το καλύτερο εαυτό τους;

Πώς να νιώθουν οι τραυματιοφορείς και οι καθαρίστριες που μπαινοβγαίνουν εκεί μέσα κάθε μέρα;

Η μόνη απάντηση που μου έρχεται αβίαστα είναι μια: Αδικία. Όλος ο κόπος τους, η καθημερινή τους προσπάθεια, το έργο τους εξαφανίζεται μεμιάς σαν μην έγινε ποτέ και τίποτα. Και όμως, χάρις σε όλους αυτούς και σε συνθήκες πρωτόγνωρες, άγνωστες για όλους μας με τις δεξιότητες τους και με τα μέσα που είχαν κατάφεραν όχι μόνο να περιθάλψουν εκατοντάδες ασθενείς μέσα σε έξι μήνες αλλά το κυριότερο να τους βγάλουν σε ποσοστό πάνω από 90% ζωντανούς στέλνοντας τους κοντά στα αγαπημένα τους πρόσωπα. Αλλά για όλους αυτούς δεν θα μιλήσει κανείς. Πριν λοιπόν ρίξουμε το ανάθεμα στο νοσοκομείο μας ας τα σκεφτούμε όλα αυτά έχοντας κατά νου ότι δεν είναι όλα μαύρα ή άσπρα στη ζωή.

ΜΕΘ Covid Αγρινίου: «Ψάχνουμε σε βάθος για να βρούμε τις αιτίες για τα ποσοστά θνητότητας»